ھمیشہ نمیشود زد بہ
بی خیالی و گفت:
تنہا آمدہ ام،تنہا میروم...
یک وقتائی شاید حتی برای ساعتی یا دقیقہ ای کم میاوری!دل واماندہ ات یک نفر را میخواھد کہ عاشقانہ دوستش داری.

زندگی بهانه است!
من هوا را به امید هم نفسی با تو تنفس می کنم...

ریه هایم بهونه هوای با تو بودن را دارن...!
تهدید میکنند زندگیم را...!

آرامش یعنی اینکه به هر بهانه ای آغوشش را ترک کردی
مطمئن باشی که کسی جایت را نمی گیرد

کتاب آغوشت
سوره ی بدنت
آیه ی لب هایت
آنچنان پای بندم به این دین که هزار شیطان نمی توانند
لحظه ای ، ذره ای
ایمانم را سست کنند...

برایت خواهم نوشت :
از ابهام لحظه ها
از تردید
از حجم مرگ آور نبودنت
از کسانی که رد می شوند و بوی تو را می دهند
برایت خواهم نوشت :
از حدیث تلخ بغض ها تا ابد
از قناعت به یک خاطره ، یک یاد
از صبوری من
و جای خالی تو ...

نه اولش پیداست
و نه آخرش ...
با این همه باید تا آخرش بروم ...
بگذار بنشینم و نفس تازه کنم ...
نترس !
تصمیم من عوض نمی شود ...
به سنگی بدل نمی شوم که کنار راه افتاده باشم ...
نترس !
این بار هم که تاول پاهایم خشک شود ...
دوباره عاشقت می شم ...
دوباره راه می افتم ...
دوباره گم می شوم ...
هر طور شده این راه را تا آخر می روم !

چند روز بدجورررررررررررررررررررررری دلم هواشو کرده

2 ماه دیگه میشه یک ساال که مشهد اومدم کاش منو بطلبـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه

تــــــــــــــــــــــــمامــــــــــــــــــــــــــــ

شـــــــــــــــــــــــــــــــهـــــــــــــــــــــر

خـــــــــــــــــــــوابیدنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مــــــــــــــــــــــــــــــــن

از فـــــــــــــــــــــــــــکر تو بیـــــــــــــــــــدارمــــــــــــــــــــــــ

 دردهایت را دورت نچین تا دیوار شوند؛  

زیر پایت بگذار تا پله شوند ...

کاش میشد بی آنکه کسی بداند

یکی به روزهای هفته اضافه کنیم

برای باهم بودن...

پلاک کوچه ، حتی آدرس خانه ام را عوض کرده ام
چه فایده ...
یاد تو
در پرت ترین خیابان های این شهر هم مرا به راحتی پیدا میکند